THE PHILIPPINES

1/17

Smokey Mountain
          A visit to the Manila Slums

JANUARY, 2016

Tijdens mijn verblijf in Manila bezocht ik een van de dichtstbevolkte sloppenwijken ter wereld. Ondanks dat de vuilnisbelt in 1995 door de overheid werd gesloten wegens internationale kritieken, wonen er vandaag de dag nog altijd meer dan 25,000 mensen. De Filippijnse overheid probeert reputatieschending te voorkomen en maakt hierom de toegang tot bepaalde wijken bijna onmogelijk. De politie houdt strikte controle door de hele stad en wanneer je een stap te ver zet in de verkeerde richting word je vrijwel direct terug gefloten. In eerste instantie werd ik meerdere malen geadviseerd het idee om de sloppenwijken te bezoeken uit mijn hoofd te zetten. Het zou te gevaarlijk zijn, het zou niet toegankelijk zijn voor toeristen, en soms las ik dat de plek zelfs niet eens zou bestaan. Toch moest en zou ik voor mezelf het totaal plaatje van Manila compleet krijgen.

Na enig speurwerk slaagde ik erin om Smokey Mountain te betreden met de hulp van een voormalige bewoner. Er hing een behoorlijke stank, overal liepen mensen en dieren door elkaar, en waar je ook ging, bestond de ondergrond uit afval. Eigenlijk bestond alles uit afval. Desondanks werd deze dag de beste herinnering van mijn reis. Smokey Mountain mocht dan wel een van de slechtst voorziende plekken op aarde zijn, de sfeer die er hing onder de mensen was onvergetelijk. "Less for self, more for others, enough for all", was de quote die ik bij binnenkomst las op een van de betonnen muren. Het werd de quote die mijn indruk meer dan zou bevestigen. Ik vreesde dat de inwoners op me neer zouden kijken als een ramptoerist, maar in plaats daarvan werden we met open armen ontvangen. Vol trots nodigden ze ons uit in hun krotten, het werd een wedstrijd wie het vaakst voor mijn camera mocht poseren en al snel ontstond er een klas aan kinderen aan onze zij.

Foto 12 van deze serie is mijn favoriet. Het voorste meisje op deze foto had snoepjes gevonden tussen het vuilnis die ze aan ons probeerde door te verkopen. Ze was vastberaden en bleef ons achtervolgen. Het moment waarop ik me naar haar omdraaide en de foto maakte, gaf ze me deze stralende blik. Haar drie vriendinnetjes verscholen zich snel met hun ondeugende blikken achter haar rug. Steeds wanneer ik de foto terug zie verschijnt er bij mij een grote lach op mijn gezicht. Het was ongelooflijk hoe de vreugde van al deze giechelende kinderen de bende op de achtergrond voor even deed laten verdwijnen.

© 2017 by Jaleesa Greening

  • Black Instagram Icon