Smokey Mountain

JANUARY, 2016

Tijdens mijn verblijf in Manila bezocht ik een van de dichtstbevolkte sloppenwijken ter wereld. Ondanks dat de vuilnisbelt in 1995 door de overheid werd gesloten wegens internationale kritieken, wonen er vandaag de dag nog altijd meer dan 25,000 mensen. De Filippijnse overheid probeert reputatieschending te voorkomen en bemoeilijkt daarom de toegang tot bepaalde wijken. De politie houdt strikte controles door de hele stad en fluit je terug wanneer je een stap te ver zet in de verkeerde richting. In eerste instantie werd ik meerdere malen geadviseerd het idee om de sloppenwijken te bezoeken uit mijn hoofd te zetten. Het zou te gevaarlijk zijn, het zou niet toegankelijk zijn voor toeristen, en volgens sommigen zou de plek niet eens bestaan - 25,000 mensen.  

Na wat speurwerk slaagde ik erin om Smokey Mountain te betreden dankzij de hulp van een voormalige bewoner. Eenmaal voorbij de poorten werden we verwelkomd door een doordringende stank, overal liepen mensen en dieren door elkaar heen en waar je ook ging, bestond de ondergrond uit geplet afval. Eigenlijk bestond alles uit afval. Desondanks werd deze dag de beste herinnering van mijn reis door de Filippijnen. Smokey Mountain mocht dan wel een van de slechtst voorziene plekken op aarde zijn, de sfeer die er hing was onvergetelijk. "Less for self, more for others, enough for all", was de quote die ik bij binnenkomst las op een van de betonnen muren. Het werd de quote die mijn eerste indruk zou gaan bevestigen. Ikzelf vreesde voor de reactie van de bewoners, maar in plaats van dat ze mij zagen als een ramptoerist werd ik met open armen ontvangen. Vol trots nodigden ze ons uit in hun huizen, vaak bestaande uit niet meer dan een paar metalen platen. Onder de kinderen werd het een wedstrijd wie het vaakst voor mijn camera mocht poseren en niet veel later ontstond er een klasje vol aan onze zijden.

Op de eerste foto hieronder, zie je vier meisjes staan. Het voorste meisje in het witte t-shirtje had snoepjes gevonden - vermoedelijk tussen het vuilnis - die ze aan ons probeerde door te verkopen. Ze hield vol en achtervolgde ons. Het moment waarop ik me naar haar omdraaide en de foto maakte, gaf ze me deze ondeugende, stralende blik. Haar drie vriendinnen verscholen zich direct achter haar rug. Steeds wanneer ik de foto terugzie verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht. Het was ongelooflijk hoe de vreugde van deze giechelende meisjes de bende op de achtergrond deed laten verdwijnen.

© 2017 by Jaleesa Greening

  • Black Instagram Icon